จากใจ.........
posted on 14 Jul 2011 19:51 by code-wเรื่องของฉันกับแกมันเริ่มที่ตรงไหนน่ะ?......รื้อความจำก่อน อ้อ ใช่ในเริ่มตั้งแต่เมื่อวันแรกของตอน ม.1 ตอนนั้นที่ฉันกำลังเดินหาที่นั่งอยู่แล้วแกก็มาดึงฉันไปนั่งด้วย ตอนแรกฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรนะที่แกบอกว่าแกรู้จักฉัน ประทานโทษแต่ฉันไม่รู้จักแกว่ะ
ฃ่วงแรกๆที่นั่งด้วยกันฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรมากหรอก เพราะฉันนะยังไงก็ได้ จนกระทั่งแกเริ่มเผยนิสัยออกมาหลายๆอย่าง.
...........อย่างแรกคือเรื่องความไร้มารยาทของแก ฉันหยิบของวางเอาไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป
แกหยิบของฉันมาใช้แล้วไม่เคยขอ พอฉันเดินกลับมาแกถึงได้มาขอ
แล้วแกรู้มั๊ยว่าเวลาฉันทำงานบางคาบฉันไม่ได้เขียนเลยซักอย่างเพราะปากกาฉันมันอยู่ที่แก จะให้ฉันขอคืนมันก็ไม่ใช่นิสัยของฉัน...ในเมื่อแกทำแกต้องรู้ตัวแกสิ
อย่างที่สองแกเป็นพวกชอบเสือกไปซะทุกเรื่อง.............ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ะว่าความลับของคนอื่นมันสำคัญอะไรนักหนาเที่ยวถามเที่ยวบอกคนอื่นเขาไปทั่ว
แล้วแกก็เป็นพวกไร้ความรับผิดชอบอย่างรุนแรง ฉันนะมีภาระมากกว่าแกอีกแต่ทำไมงานฉันทำเสร็จว่ะ แล้วแกมีอะไรบ้าง? อย่างอ้างว่าบ้านอยู่ไกลอย่ามาอ้างนู่นอ้างนี่ ในเมื่อแกไม่เคยทำงานแล้วแกหยิบงานฉันมาลอกต่อหน้าฉันโดยที่ไม่ขอฉัน เสียความรู้สึกนะเว้ย เคยไหม?ทำอยู่ดีๆกระชากออกจากมือกูเนี่ย พอกูดึงกลับชักสีหน้าใส่ แล้วมางอนกู...ตกลงคือใครผิด กูผิดสินะ ผิดตลอด กูโดยแบบนี้ทุกวันจนกูทนไม่ได้กูต้องย้ายที่หนีมึง มึงยังตามมาหลอกหลอนกูอีก
อย่าพูดว่ามึงไม่เก่งเหมือนกู มึงมีสองมือสองตีน สมองก็มีแบบกูทำไมไม่คิดบ้างล่ะ? กูไม่ได้เก่งแบบพลหรือเรียนหนักแบบปอนด์ปาล์ม แต่กูก้มีความพยายามในฉบับของกุ ของแบบนั้มันเลียนแบบกันไม่ได้ ห่าราก!!!!
ตอน ม.2 มึงก็มานั่งกับกู.....มึงรู้ไหมว่าเพื่อนส่วนมากเขาเอือมระอากับนิสัยมึง ถึงกูจะเป็นคนพูดเสียงดังหรือชอบโหวกเหวกโวยวายก็เถอะ แต่ถ้าบอกให้เงียบก็ก็เงียบ ไม่ใช่แบบมึงไม่พอใจอะไรด่า ด่า ด่าบางเรื่องมันไม่ใช่เรื่องที่ควรด่ามึงยังด่าได้ลงคอ
พอเทอมสองมึงก็ย้ายไปนั่งกับพวกเจน....มึงอย่ามาอ้างว่าฟิวส์ขอร้อง มึงอยากไปเองไม่ใช่หรือไง? มึงได้ไปมึงมีสังคมใหม่ มึงมีเพื่อนกลุ่มใหม่
มึงก็ลืมพวกกู.......อยากบอกว่าตอนนั้นพวกกูสบายใจกันมากเลยว่ะ ......พอไปแล้วเป็นไง? สบายดีเรียนสอบตก 4 วิชา แสล๋นจะกลับมานั่งกับกูแล้วทีนี้ มึงบอกว่าพวกนั้นชวนมึงคุย....แต่พวกนั้นบอกว่ามึงชวนพวกนั้นคุย กุไม่รู้ว่าใครผิดใครถูก
แต่ที่กูรู้คือ.....ทำไมมึงถึงไม่มองว่าเป็นมึงเองที่ทำผิด ทำไมถึงชอบโยนความผิดของตัวเองให้คนอื่น? ตามงานไม่ทันก็มาถามกูตลอด ลอกกูตลอด.....
แล้วเรื่องของกิ๊ก.....มึงชอบผู้ชายคนเดียวกัน? มึงชิงบอกกับผู้ชายคนนั้นว่ากิ๊กชอบ มึงไม่ได้ทำเพื่อกิ๊กแต่มึงทำเพื่อตัวมึงเอง
แล้วอีเรื่องทำอาหารแม่งเก็บเงินกูที 35 บาท แต่กูได้แดกห่าอะไรบ้าง? มักกะโรนีที่มีแค่เส้นกับได่ แล้วก็ของที่มึงเอามาเองจากที่บ้าน(ของเหลือ)นั่นหรอ 350 บาทที่มึงเอาไปซื้อของ
กูรู้ว่ามึงนะพวกลูกคุณหนู....เดินตลดดปกติไม่ชอบต้องเดินห้าง
เอี๊ย....ของห้างแม่งแพงไม่รู้เท่าไหร่ ของข้างนอกแม่งถูกกว่า....สดๆไม่ซื้อ
มันไม่ถูกสุขลักษณะ......สลัดเป็ด แดกไปก็ลงกระเพาะเหมือนกันนั่นแหละ
กลุ่มอื่นเขาไม่ต้องทานข้าวกลางวันกันนะเว้ย แต่กลุ่มเรากูต้องมานั่งทานไม่งั้นแม่งไม่อื่ม
แล้ว.............................................เงินที่มึงเอาไปจากกูนะ....เอาไปซื้อของเพื่อทำให้ครูกินใช่ไหม?
ไม่ได้เอามาให้พวกกูกิน?
ของครูนี่โครตดี แต่ดูของพวกกูสิ........หมายังไม่แดก
จน ม.3......กูก็ได้นั่งกับมึงอีกครั้ง.............................................................................
อยากบอกว่ากูช็อคมาก.........กูหนีมึงมาตลอดแต่มึงกลับได้มานั่งกับกู ชาติที่แล้วกูทำบุญร่วมอะไรกับมึงไว้ว่ะ กูจะได้ไม่ทำอีก กูยอมบาป.....
เริ่มแรกที่กูได้นั่งกับมึง มึงก็ยังทำตัวเหมือนเดิม มึงบอกมึงจะปรับตัว ปรับตัว กูก็ไม่เคยเห็นอะไรมันดีขึ้นเลย มึงยังเหมือนเดิม......เป็นศูนย์กลางจักรวาล ไม่เคยทำงานลอกกูตลอด.........งานศิลปะที่มึงภูมิใจนักว่าสวยนักสวยหนาถ้าไม่ใช่คนอื่นวาดให้มันก็คงไม่ดีขนาดนี้หรอก มึงชอบชวนกูทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระ พุดเองเออเองกับคนอื่นว่ากูสายตาสั้นเพราะเล่นเกมส์มาก
อีดวกส์.........กูอ่านหนังสือในที่มืดต่างหากตากูถึงได้สั้น
มึงชอบพูดว่าอยากเกิดมาเป็นคนนู้นคนนี้ อยากได้สมองคนนู้นคนนี้ด้วยเหตุผลที่ว่าเพราะฉลาด
ทำไมมึงไม่เคยพอใจในตัวเอง?
มึงชอบมาพูดว่ามึงทะเลาะกับแม่ นั่นก็เพราะมึงไม่เชื่อใจแม่มึงไม่ใช่หรือไง?
งานสานหมา..........หลังจากมึงทะเลาะกับนพ มึงก็โทรมาบอกปอนด์ปาล์มขอออกจากกลุ่ม แล้วมึงมาบอกกับกูว่า......พวกปอนด์ปาล์มไม่อยากให้มึงอยู่กลุ่ม
อีกแล้วมึงโยนความผิดให้คนอื่นอีกแล้ว
ไปเข้าค่ายกลับมาทำไมมึงถึงไม่รีบตามงาน? พอต้องส่งงานในชั่วโมงละขยันจังเลยนะ ยิ่งกว่าหนูติดจั่นอีก แล้วใครผิดกูผิดตลอด...เพราะกูไม่ยอมบอกงานมึงว่าเว้นกี่หน้า? เอี๊ย......มึงเขียนเองมึงต้องรู้สิว่าเว้นกี่หน้า ถามกูตลอด กูก็ไปค่ายกลับมากูได้พักซะที่ไหน? กูมีเรียนพิเศษ กูไปนั่งทำงานที่ต้างเอาไว้ กูโทรถามงานเพื่อน แล้วมึงล่ะมึงทำอะไรบ้างนอกจ่ากรอรับผลพลอบได้จากกู
มึงเที่ยวจับคู่ให้คนนั้นคนนี้แต่พอมึงถูกจับคู่กลับทำไมมึงทำหน้าไม่พอใจล่ะ?
...........มือถือเพื่อนนี่ชอบคุ้ยดีจังเลยนะ โทรศัพท์มิ๋วมึงเล่นเปิดอ่านทุกเมสเซสที่คนอื่นส่งมาให้มิว แล้วก็บอกว่าเกิดเป็นมิ๋วนี่ดีจังมีแต่คนรุมชอบ......
ถุย!!
................................................มึงอยากเกิดเป็นคนนู้นคนนี้แต่ทุกวันนี้ที่มึงทำคือด่าและติเตียนเขาไปทั่ว โดยที่มึงไม่มองถึงข้อเสียของมึงเลย บอกว่ามิ๋วตาตี่เลยไม่สวย บอกว่ามีนไม่สวยแต่น่ารัก อยากเกิดมามีสมองแบบฉันแต่ไม่อยากได้รสนิยมฉัน อยากมีสมองแบบพลแต่ไม่อยากพูดคุยแบบมัน อยากเรียนเก่งแบบปอนด์ปาล์มแต่ไม่อยากบ้าเรียนไม่อยากขยัน
ทุกคนในโลกไม่มีใครสมบูรณ์แบบ....แกไม่เคยเข้าใจถึงหลักการข้อนี้บ้างเลยหรือไง?
อ้อ อีกเรื่องกุก้มีสมอง...........................กูก้มีสิทธิ์ที่จะตอบคำถามในคาบอังกฤษ มึงมาสั่งให้กูเงียบ เพราะกูไม่เก่งแบบปอนด์ปาล์ม กูตอบผิด......ทั้งๆที่บางอย่างปอนด์ปาล์มก็หันมาถามกูเหมือนกัน............................................................
มึงไม่เคยเชื่อในความสามารถของกูเลยซักครั้ง....กูอยากบอกว่ากูเจ็บ
ถ้าแบบนั้นกูก็เป็นแค่ทางผ่านของมึงเพื่อเกรดของมึงใช่ไหม?
ถ้าไม่ใช่เพราะกูหรือเพราะคนอื่นในห้องเกรดที่มึงภูมิใจนักหนา มึงคงไม่ได้มาหรอก.....................................
สอบป่วยไม่ได้อ่านหนังสือ....มันก็แค่ข้ออ้างมันอยู่ที่ความตั้งใจของแก
ทำไม่ได้ถามทำไม่ได้ลอก สอบนะเว้ย ไม่ใช่เล่นขายของแบบเด็กอนุบาล ชีวิตนี้มึงจะทำแบบนี้ไปตลอดเลยหรือไง?
สุดท้าย....มีเรื่องอีกมากที่อยากระบายแต่เค้าลืม........
แต่ไม่ท้ายสุด แกบอกว่าแกอยากเรียนพิเศษ มันก็แค่ตามกระแส แกไม่เคยตั้งใจเรียนแค่เอาแบบอย่างฉัน แกบอกว่าพ่อแกยังไม่ให้ ทั้งๆที่คนที่จะเรียนคือแกเอง......แล้วแบบนี้มันหมายถึง?
นิยายวายนะรสนิยมฉันกับพี่นิล อย่ามาทำปากดีว่าอ่านว่าชอบ ในคาบคอมเปิดทำเป้นรับไม่ได้ด่าว่าไม่ดี ต่อหน้าพวกกูที่เป็นคนอ่าน พ่อเก่งไม่ใช่หรือไง? งานที่ท่าเรือแบบพ่อพี่นิลนะพ่อแกก็ทำได้ ใครๆก็ทำได้ ก็ลองทำดูสิ
แล้วก็เรื่องรองเท้าของมิ้นท์...แกบอกว่ามิ้นท์มันใส่ผิดไปทั้งๆที่ว่าแกยังจำลายรองเท้าของแกไม่ได้เลย ตอนที่ถือพานไหว้ครูเดินเข้าไปหาบอกรองเท้าหายและใช้คำพูดเหมือนกับว่ามิ้นท์มันเป็นคนผิด....แต่พอมิ้นท์ด่ากลับไม่แม้แต่ชายตามอง วันไหว้ตครุมึงกลับคุยเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สอบตกร้องไห้.......ถูกด่าแล้วยอมรับความจริงไม่ได้ อาจารย์แม่บอกอาหารที่ทำไม่อร่อยแล้วร้องไห้ บอกว่าชอบประวัติศาสตร์แต่ก็ไม่เคยทำด้วยตัวเองเลยซีกครั้ง
กูนะถึงตกยังไงกูก็ชิลว่ะ เพราะกูจะซ่อม
วันนั้นก็เหมือนกัน กูเดินฝ่าวงอาจารย์กัลยา ทั้งที่ความจริงคนเดินนำนะคือมึงตัวดี แต่เพียงแค่กูเดินไวกว่า กูโดยครูกัลยาด่า โอเคกุรู้ว่ากูผิดกูก็ผงกหัวแล้วก้เดินต่อ ส่วนมึงมันก็แค่พวกขี้ขลาดก็ตั้งใจเดินมาทางนี้เหมือนกันไม่ใช่หรอ?....แล้วมึงโดนครูกัลยาด่า มึงรับไม่ได้....โทษว่าเป็นความผิดกู
ทุกเรื่องที่มึงทำผิด = ความผิดของคนอื่น มันเป็นตรรกะของมึงหรือไง?
แกเคยบอกกับฉันว่าเวลามีคนว่าแกให้บอกแก เพราะแกจะไปเคลียร์ด้วยตัวเอง แต่พอฉันบอกแก.....แกรับไม่ได้แกกก็ด่ามันและทำเป็นอารมณ์เสีย แบบนั้นใครมันจะอยากบอกกับแกล่ะ?
ตามผู้ชายละกล้าตามแต่เวลาทำความดีทำเพื่อชื่อเสียงห้องแกกลับไม่กล้าทำ? มีแข่งภาษาไทยแกบอกว่าให้บอกแก แต่พอบอกแกก็ไม่ลงแข่งมันก็มีค่าเท่ากันแล้วแบบนั้นจะบอกไปทำไหม?
บางเรื่องที่แกได้รับคำชมจากครู.....บางอย่างมันเกิดมาจากฉันไม่ใช่จากแกนะเว้ย
อยากฝากบอกกับมึงที่ว่าว่า
ตกลงกูเป็นอะไรสำหรับมึง? เป็นถังขยะเวลามึงมีเรื่องไม่สบายใจก็มาลงกับกูตลอด เป็นที่ให้ลอกงาน? เป้นคนส่งงาน? เป็นคนเดินไปนู่นไปนี่กับมึง? เป้นคนรอมึง? เป็นอะไรสำหรับมึงกันแน่?
จบ!!!!
เพิ่ม.....
ขอโทษนะที่กูไม่เคยกินพิซซ่า..........ทำมาเป็นชวนว่าจะไปกินพิซซ่าไม่ก็ฟูจิ
แล้วมึงก็เอาเรื่องนี้ไปบอกกับคนอื่น...........................
พอกูบอกว่าไปกินชาบูชิได้ไหม? มึงบอกว่ามึงอยากกินฟูจิเพราะว่าฟูจิสะอาดกว่าและราคาก็ไม่แพง
ขอโทษนะที่บ้านกูจน.......จานละ 200 ขึ้นแม่งไม่แพงตรงไหนว่ะ?
อีกอย่าง.........ร้านอาหารนะในห้างถ้าไม่สะอาดเขาจะเปิดไปทำเพื่อ
ปล.ความจริงพิซซ่าเป็นอาหารที่กูได้กินทุกอาทิตย์ว่ะ แต่กูไม่ชอบเท่าไหร่แป้งมันหนาเกิน