[W] Colors ∞ Blue Sky

    



     ตัวตนของผมทีเถอะฮ่ะ



     ร่างบอบบางของเด็กชายผมทองซอยระต้นคอนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างมีความสุข เขาหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข แพขนตาหนาแบบผู้หญิงสะท้อนกับแสงแดดที่ส่องผ่านบานหน้าต่างไม้สีน้ำตาลที่เปิดอยู่ส่องประกายแวววาว รอยยิ้มหวานยังคงอยู่บนใบหน้าไม่เสื่อมคลาย สองมือเรียวสวยกอดตุ๊กตากระต่ายสีขาว แก้มสีชมพูแนบกับหมอนใบโตสีขาว บนเตียงไม้ขนาดใหญ่ปูด้วยฟูกสีขาวนุ่ม…..

 

     ดูราวกับเทวดาก็ไม่ปาน….

 

     “อื้ม”เขาส่งเสียงคราง ร่างบอบบางบิดตัวไปมา เปลือกตาบางกระพริบถี่นัยน์ตาโตสีฟ้าสดใสลืมขึ้นมา ทิวทัศน์แรกที่เห็นเป็นเพียงแค่เพดานไม้สีน้ำตาล เด็กชายยันตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ใบหน้าน่ารักดูงัวเงีย ชุดนอนลายหมีน้อยหลุดหลุ่ยเผยให้เห็นไหล่ขาวนวลเนียน เขาหันไปมองที่ลิ้นชักใส่ของข้างเตียงพบเพียงแค่เสื้อผ้าสีอ่อนที่ถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบ

 

     ใบหน้าน่ารักมุ่ยลง สองมือเล็กเอื้อมไปหยิบมันไว้แนบกับอก

 

     พลิ้ว! แปะ

     

     กระดาษโน๊ตสีขาวหลุดออกมาตกลงบนพื้น เด็กหนุ่มเอียงคอมองก่อนก้มลงเก็บ ดวงตาโตอ่านข้อความในกระดาษที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆว่า

    

     ลาคก์น้อยตื่นแล้ว ใส่ชุดที่พี่ชายสุดหล่อกะพี่สาวคนสวยเตรียมไว้ให้นะตะเอง ><

By Passel&Freycha

               

     "ลาคก์ไม่ใส่ได้มั๊ยฮ่ะ O O?"เด็กชายนาม’ลาคก์’ตั้งคำถามกับตัวเอง ใบหน้าน่ารักมองซ้ายมองขวาก่อนจะสะดุดกับตู้ไม้ใส่เสื้อผ้า ขาเล็กก้าวเดินเตาะแตะเซไปเซมาเหมือนกับเด็กที่กำลังหัดเดิน ก้าวเดินจนไปหยุดอยู่หน้าตู้ ลาคก์เอียงคอมอง ความคิดแรกแวบเข้ามาในหัว

               

     สูงจังเลยอ่ะ T^T

               

     เด็กน้อยพยายามเขย่งตัวเพื่อเปิดตู้แต่ไม่สำเร็จ ร่างเล็กจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีกระโดดแทน….

               

     “ฮึบ….ฮึบ อ่ะ!!!”

               

     โครม!!!!

               

     “เจ็บอ่ะ T^T”

               

     ร่างเล็กที่กระโดดไปมาเกิดเสียหลักตอนลง ทำให้ล้มลงไปกระแทกกับพื้นไม้อย่างแรง…

 

     เด็กชายส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ….

 

     “ลาคก์ไม่ยอมแพ้หรอนะ เจ้าตู้บ้า T[]T!!!"เด็กน้อยร้องลั่น ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำใสๆคลอ ทำไมอ่ะ?....ทำไมมันไม่ยอมตอบเขาอ่ะ T[]T!!!!

 

     เด็กน้อยนั่งกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียว ท่ามกลางห้องเล็กๆของเล็กๆแต่สำหรับเด็กแล้ว….

 

     มันก็เป็นโลกที่แสนกว้างใหญ่นั่นแหละ

 

     “ลาคก์จะ…..?”ยังไม่ทันพูดจบประโยค เด็กชายก็เหลือบไปเห็นเก้าอี้ไม้สี้น้ำตาลที่วางไว้ตรงมุมห้อง ดวงตาโตเบิกกว้าง รอยยิ้มหวานผุดขึ้นมา ร่างเล็กลุกขึ้นก่อนจะวิ่งไปทางเก้าอี้ตัวนั้น”ลาคก์จะยกมันแล้วนะฮ่ะ >[]

 

     “แหงะ!! ทำไมมันไม่ขยับอ่ะ TwT"เสียงหวานร้องลั่น ใบหน้าน่ารักมองตัวเก้าอี้ด้วยความงุนงง สองมือออกแรงยกมันอีกครั้งแต่มันก็ยังคงอยู่ที่เดิม เด็กน้อยไม่รู้จะทำยังไงดี เด็กน้อยพูดออกมาว่า…

 

     “คุณตู้กับคุณเก้าอี้แกล้งลาคก์หรอฮ่ะ?..........ลาคก์งอนแล้วนะ TwT เชอะ!!!!”

 

     ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วน่ารักน่าชัง

 

     ………………………………………………………………………

 

     “ลาคก์คุงเนี่ยจะอยู่คนเดียวได้หรือเปล่าน๊า O.O"น้ำเสียงทุ้มน่าฟังดังขึ้นจากร่างของเด็กหนุ่มหน้าหล่อผมยาวซอยรากไทรประบ่าสีน้ำทะเล ดวงตาเรียวคมสีแพลทตินั่มทอแววสดใส ผิวขาวอมชมพูแบบเด็กแรกเกิดตัดกับชุดเสื้อยืดกางเกงยีนสีดำสนิท ภายใต้เสื้อโค้ทคลุมยาวสีน้ำตาลเข้ม และรองเท้าหนังสีดำมีเชือกสีเดียวกันผูกไขว่เป็นกากบาท เขาเดินเคียงคู่มากับเด็กสาวผมยาวสีนำตาลสลวยที่ตรงปลายหยักศกนิดๆ ดวงตากลมโตสีเดียวกันของเธอทอประกายอ่อนโยน รับกับใบหน้ารูปไข่ จมูกเล็กๆกับริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูอ่อน เธอสวมใส่ชุดแส็คสีดำสายเดี่ยวโชว์ผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัส รองเท้าคัทชูคู่สีน้ำตาลของเธอกระทบเป็นจังหวะกับพื้นหินอ่อน ทั้งคู่กำลังเดินอยู่บนทางเท้า ฝั่งซ้ายมือเต็มไปด้วยร้านขายของมากมาย ในขณะที่ฝั่งขวามือก็มีรถยนต์วิ่งสวนทางไปให้ควั่ก เด็กสาวหยุดมองหน้าเด็กหนุ่มทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น.....

 

     “ตกหลุมรักผมหรอ O O?"เด็กหนุ่มทัก รอยยิ้มหวานๆฉีกกว้างขึ้น

 

     “= =;”เด็กสาวไม่ตอบอะไรเพียงแค่ทำหน้าตาปุเลี่ยนๆ

 

     “หรือว่าข้องใจกับประโยคนั้นอ่ะ ^ ^?”

 

     “ใช่ค่ะ...”เด็กสาวตอบด้วยเสียงหวานๆกับท่าทางที่ดูเหมือนจะไม่สบายใจของเธอ เด็กหนุ่มเห็นแบบนั้นเขาก็เลย.....

 

     เอามือขยี้หัวเธอ

 

     “=[]=!!!”

 

     “ไม่เป็นไรหรอกน่า ผมนะน่ะ.....ใส่ยานอนหลับไว้แล้ว เพราะฉะนั้นลาคก์ไม่ตื่นหรอกเชื่อผมสี เฟรย์ช่า”เด็กหนุ่มบอกขณะคิดไพร่ไปถึงเด็กชายตัวน้อยที่ถูกทิ้งไว้ที่บ้านตามลำพัง เขาส่งรอยยิ้มไปให้เธอ มือหนาเอื้อมไปจับมือเรียวเล็กของเธอมากุมไว้ก่อนออกแรงลากให้เดิน เด็กสาวทำหน้าเหวอ เธอค้านเสียงหวาน....

 

     “เดี๋ยวสิค่ะ...ยานอนหลับ? พาสเซลนั่นนะเด็กห้าขวบนะค่ะ ใส่เข้าไปได้ยังไง!!?”

 

     “แหมๆ ไม่เป็นไรน่า”พาสเซลตอบกลับ เด็กหนุ่มดึงเด็กสาวในวัยเดียวกันเข้าไปในตลาดเพื่อเลือกซื้อของ เด็กหนุ่มตรงดิ่งเข้าไปที่รถเข็น พร้อมเข็นมันไปตามข้างทางที่เต็มไปด้วยร้านแผงลอยมากมาย เขาเข็นรถเข็นด้วยมือข้างเดียวในขณะที่อีกข้างออกแรงลากเด็กสาวที่ตัวเล็กกว่าให้เดินตามมา เด็กสาวพยายามสะบัดมือให้หลุด ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเริ่มก่นคำด่าออกมา

 

     “%&^$*%&%**%& =[_]=”

 

     “คนสวยพูดไม่เพราะ~”เขายิ้มหวานแต่ก็ยังคงเข็นรถต่อไป ตอนนี้ผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามองพวกและซุบซิบกันแล้ว

 

     “ต๊าย...สามีภรรยาทะเลาะกันละเธอ”

 

     “ภรรยาคงไปมีชู้แน่ๆดูหน้าสิ”

 

     “สงสารสามีน่าดูเลยนะ....อ่า รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด”

 

     ....และอีกสารพัดมากมาย

 

 

     ปึก!!!

 

     อยู่ๆคนตรงหน้าก็หยุดเดินกระทันหัน ทำให้เธอซึ่งจำใจเดินตามชนเข้าที่หลังของเขา เด็กสาวเกือบเสียหลักล้มลง แต่ยังดีที่มือของพาสเซลจับเธอไว้อยู่ ถึงแม้เธอจะไม่ล้มก็เถอะนะ ในสภาพที่เสียหลักแบบนี่ร่างของเธอก็เหมือนจะพุ่งชนเข้ากับพื้นหินอ่อนได้ตลอดเวลา

 

     “พาสเซลค่ะ…จะหยุดเดินก็ช่วยบอกกันหน่อยสิค่ะ =[]=”เธอแหวใส่เขา พาสเซลยังคงนิ่งอยู่ เฟรย์ช่าเห็นแบบนั้นเลยเลิกให้ความสนใจกับเด็กหนุ่ม ตอนนี้เธอเริ่มสนใจว่าอะไรกันที่ทำให้คนพิลึกตรงหน้าหยุดเดินได้ เธอค่อยๆเกาะไหล่เด็กหนุ่ม ออกแรงถีบตัวเองให้ลอยขึ้นขี่คอเขา แต่พาสเซลก็ยังคงไม่สนใจ….เช่นเดิม เธอมองตรงเข้าไปยังเบื้องหน้า ภาพที่เห็นคือ…..

 

     ร้านขายอุปกรณ์เครื่องเขียนต่างๆนาๆ

 

     …นี่เขาสนใจของที่คนส่วนมากรู้จักหรอกหรอ……

 

     ถึงตอนนี้เธอชักปลงกับการที่ได้รู้จักกับเขาซะแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเด็กคนนั้น คนที่อยู่ด้วยกันจะน่ารักน่ากอด กลับบ้านไปอยากแต่งตัวให้ อยากทำอะไรด้วยกันแบบพี่สาวกับน้องชาย ป่านนี้เธอคงทิ้งเขาไปหาชายอื่นที่ดีกว่าไปนานแล้วละ เธอรู้ว่าพาสเซลต้องสนใจอะไรบางอย่างในนั้น เฟรย์ช่ามองตาของพาสเซล ก่อนจะไล่ดูว่าพาสเซลกำลังจ้องอะไรอยู่…..

 

     “เดี๋ยวสิค่ะ ว๊าย!!!!”เธอหลุดอุทานออกมา เมื่อพาสเซลทิ้งรถเข็นพร้อมกับก้าวฉับๆเข้าไปในร้านอย่างมาดมั่น เขาตรงดิ่งเข้าไปที่ล็อคขายอุปกรณ์การช่าง ขณะที่เดินผ่านอยู่สองมือของเขาก็หยิบของมากองรวมกันไว้เต็มอ้อนแขน ในนั้นมีทั้งเทปกาวหลากสี เชือกปอ และอื่นๆอีกหลายอย่าง เขาเดินเลือกของเลือกอุปกรณ์โดยที่ไม่สนใจเฟรย์ช่าที่เกาะอยู่บนหลังเขาแม้แต่น้อย ภาพที่เห็นเรียกเสียงหัวเราะจากผู้คนได้เป็นอย่างดี……

 

     หลังจากเลือกของเสร็จ พาสเซลก็เดินไปจ่ายเงิน เขาวางของจำนวนมากในอ้อมแขนลงที่เคาน์เตอร์ พนักงานที่อยู่ในยูนิฟอร์มสีขาวดำเดินออกมาต้อนรับเสียงหวาน ทันทีที่เธอเห็นของบนเคาน์เตอร์แล้วเธอรู้สึกอยากเป็นลม……… สิ่งที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์เป็นอุปกรณ์ประเภทเชือกกับเทปกาวเท่านั้น ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าเขาจะเอาไปทำอะไรแต่ทำไมมันถึงเยอะแบบว่าซื้อไปถมที่ดินก่อสร้างบ้านขนาดนั้น เธอมองมันอยู่นาน ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองเด็กหนุ่ม

 

     “ทั้งหมดใช่มั๊ยค่ะ = =;?”

 

     “ทั้งหมดละครับ ^ ^++”พาสเซลถกเสื้อโค้ทขึ้นแต่ดูเหมือนว่าหมอนี่จะเผลอจับเสื้อที่อยู่ข้างในด้วย พอถกเท่านั้นละ ซิคแพคกับกล้ามเนื้อหน้าท้องขาวก็โผล่ออกมา ประจักษ์แก่สายตาพนักงานสาว........

 

     “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด =[]=”เธอหวีดร้องเสียงดัง สร้างความตื่นตระหนกให้กับคนรอบข้าง ทุกคนหันมามอง เมื่อเธอตั้งสติได้ เธอก็ชี้นิ้วมาทางเขาด้วยท่าทางสั่นๆก่อนพูดตะกุกตะกักว่า”อ...อนาจาร ผู้ชายคนนี้ทำอนาจารฉันค่ะ T^T”

 

     เท่านั้นละ......ทั้งตลาดแตกตื่นกันหมด

 

     “ผมทำอะไรผิดหรอ ^ ^?”←พาสเซล

 

     “ฉันไม่น่าคบนายจริงๆ T^T”←เฟรย์ช่า

 

     ตกลงจะได้กลับบ้านไหม...........?

 

     ก็ยังไม่รู้อยู่ดีนั่นแหละ =_=;

 

     ………………………………………………………………….

               

     “เมื่อไหร่พี่ชายกับพี่สาวจะกลับมาอ่ะ ลาคก์หิวข้าว T^T”เด็กชายตัวน้อยบ่นด้วยท่าทางน่ารักน่าชัง เขายังคงอยู่ในชุดนอนลายหมีน้อย ใบหน้าน่ารักดูบูดบึ้ง

               

     ก็ตู้เสื้อผ้ามันเปิดไม่ได้ซะทีอ่ะ T[]T!!!

               

     ใช่แล้ว!!! ตอนนี้เขาก็ยังคงนั่งอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าเหมือนเดิม….รอบตัวเต็มไปด้วยของที่วางระเกะระกะ หมอนใบสีขาวที่มีรอยฉีกรอยข่วนจนทำให้ขนนกหลุดออกมาปลิวกระจายเต็มห้อง เก้าอี้ตัวสีน้ำตาลที่วางล้มอยู่กับพื้น แท่งดินสอกับสีเทียนหลากสี กระดาษสีขาวที่มีรูปวาดเละๆ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเขาทั้งนั้น

               

     ก็เมื่อไหร่จะเปิดได้อ่ะ T[]T!!!

               

     "ลาคก์จะเปลี่ยนชุด งื้อ TwT"เด็กน้อยคราง ดวงตากลมโตมีหยาดน้ำใสคลออยู่

               

     แผละ!! แผละ!!

               

     และแล้วมันก็ไหลออกมาอาบแก้มสีแดงระเรื่อ

               

     “ฮึก ฮึก”ลาคก์สะอื้น ใบหน้าน่ารักเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เด็กชายนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางห้องอันกว้างใหญ่

               

     รู้อะไรไหม?

 

     การอยู่คนเดียวสำหรับเด็กห้าขวบนะ……….

 

     ไม่เหมาะหรอก

 

     ไม่เหมาะเลยสักนิด

 

     พลั่ก!!!

 

     บานประตูบานหนาถูกเปิดขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับผู้มาใหม่ที่ก้าวเท้ายาวๆเข้ามาในห้อง ลาคก์สะดุ้ง เด็กน้อยหันใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตามอง เจอเข้ากับใบหน้าที่คุ้นเคย ลาคก์นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง คนตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนว่า....”ลาคก์ทำไมอยู่บ้านคนเดียวละครับ?”พร้อมแย้มยิ้มบางๆออกมา  

 

     ผู้ชายตรงหน้าลาคก์น้อยมีรูปร่างสูงสง่ากำยำสมชายชาตรี เรือนผมซอยสไลด์ฟูเป็นพุ่มแบบต้นหญ้าส่องประกายสะท้อนแสงสว่างเจิดจ้า ไว้จอนยาวข้างหนึ่งถึงไหปลาร้าทำไฮไลท์สีรุ้งม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด แดงเรียงกัน อีกข้างทำไฮไลท์สีเดียวกันเพียงแต่สลับสีเอาแดงไว้ล่างเอาม่วงไว้บนยาวถึงคาง ตรงกลางหัวที่เหมือนกับยอดพุ่มไม้นั้นเป็นสีเขียวทะเลสาป ไล่วงกว้างออกมากลับทอประกายโมโนโครมสีโทนนับล้าน สลับกับสีเขียวทะเลสาปตามเส้นผมที่ปกคลุมอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปดูหล่อยิ่งกว่าเทวดาเสียจนไม่เหมือนกับมนุษย์ กับดวงตาคู่เด่นเรียวคมสีฟ้าเพทายใสเหมือนอัญมณีบริสุทธิ์ที่มีลูกตาดำเป็นสีเขียวของอเล็กซานไดร์ฟหรือเพชรตาแมว และลูกตาขาวกลับเป็นขีดเฉกสีโทนร้อนของอัญมณี อาทิ เช่นทับทิม โกเมน บุษราคัม ไพฑูรย์ อำพันกระจัดกระจายแยกออกมา สิ่งสำคัญคือ…………

 

     ดวงตาของเขาดูไร้แววความเป็นมนุษย์

 

     คมกริบราวกับใบมีด

 

     และมันก็เรืองแสงอ่อนๆอยู่ตลอดเวลา

 

     ริมฝีปากสีมรกตผสมเพอริดอตยกยิ้มจางๆส่งให้กับเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนพื้น ทั้งที่ว่าเขาดูหล่อขนาดนี้ แต่กลับสวมใส่เสื้อยืดโปโลคอกว้างสีซีด กางเกงยีนสีดำมีรอยฉีกขาดตามแฟชั่น กับรองเท้าผ้าใบไนกี้สีดำ เขาแต่งตัวแบบวัยรุ่นธรรมดาเหมือนกับว่าไม่ต้องการให้ตัวเองเด่นยังไงยังงั้นล่ะ ยิ่งรวมกับผิวสีขาวซีดโปร่งแสงแบบปูน ก็ทำให้ผมและตาของเขาดูเป็นจุดเด่นเรียกร้องความสนใจจากผู้คนได้มากที่สุด…………….

 

     “ฟรานซิส ฮึก……”ลาคก์เรียกชื่อชายหนุ่มตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตบท้ายด้วยเสียงสะอื้น ร่างเล็กๆของเด็กน้อยวิ่งลุนๆเข้ามากอดขาเขาเอาไว้  ดวงหน้าน่ารักเงยขึ้นมาสบตาของเขา เด็กน้อยถามด้วยเสียงไม่เป็นเสียงว่า…….

 

     “พี่ชายกับพี่สาวทิ้งลาคก์ แง!!!”ก่อนหนูน้อยจะซุกเข้ากับขาของเขาและร้องไห้จนกางเกงเปียกแฉะ ฟรานซิสหรืออีกนัยหนึ่งคือชายหนุ่มหลากสี ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เขาเริ่มประมวลผลถึงคู่รักชู้ชื่นนั่น ว่าจะไปเดินตอแหลอยู่แถวๆไหน ถึงจะรู้ว่านิสัยของพาสเซลเป็นแบบนั้นก็เถอะนะ แต่การจะทิ้งเด็กอายุห้าขวบให้อยู่บ้านคนเดียวก็ดูจะเลวร้ายเกินไป ส่วนเฟรย์ช่านอกจากจะห้ามพาสเซลไม่ได้แล้วก็คงจะถูกบังคับให้ร่วมด้วยช่วยกันแบบเสียทีไม่ได้ ชายหนุ่มส่ายหน้า และนึดขึ้นได้ว่าควรที่จะทำให้ลาคก์หยุดร้องไห้เสียก่อน สองแขนแกร่งอุ้มเด็กน้อยตัวลอย

 

     นัยน์ตาคู่คมกริบจ้องกับดวงตาคู่กลมโต

 

     เขาเอ่ยออกมาตามแบบของเขาว่า

 

     “ลาคก์หยุดร้องนะครับผมจะพาไป……….เที่ยว”ด้วยความคิดที่สวนไปอีกทางหนึ่ง

 

 

     “จริงหรอ...จริงหรอ?”น้ำเสียงอู้อี้ถามเพื่อย้ำความมั่นใจ เรียกสติฟรานซิสคืนจากการคิดอะไรแผลงๆได้ เขาเงยหน้ามองเด็กน้อยก่อนพยักหน้าเป็นเชิงรับคำเบาๆ ลาคก์มองหน้าเขา รอยยิ้มหวานผุดขึ้นมา มือเล็กจัดแจงปาดน้ำตาของตัวเองออกจากแก้ม

 

     “ไปกันเถอะนะ...นะ...น๊า~”น้ำเสียงใสเร่งเร้าเขา ชายหนุ่มยิ้มอ่อนๆ

 

 

     เขาวางร่างเล็กลงกับพื้น ลาคก์ยิ้มร่าร่างเล็กวิ่งรอบตัวเขาหมุนเป็นวงกลม และสะดุดขาตัวเองล้มโครม!!!!

 

     “ลาคก์เจ็บอ่ะ....ฮึก”ร่างเล็กนั่งแหมะอยู่บนพื้น มือเล็กกุมเข่าตัวเองเอาไว้ ใบหน้าน่ารักเริ่มมีน้ำตาคลออีกแล้ว.......ชายหนุ่มชะงักค้างไป ก่อนจะรีบปลอบประโลมร่างเล็ก“โอ๋ๆๆ ไม่เจ็บแล้วนะ”เขาเอ่ย ถึงตอนนี้เขารู้สึกแล้วละว่าเลี้ยงเด็กมันเหนื่อยยังไง สมควรแล้วที่พาสเซลมันจะไม่อยู่เลี้ยง แต่เมื่อคิดได้ว่าเป็นหน้าที่เขาก็หยุดคิดถึงมัน

 

     “ถ้าทำแบบนั้นแล้วมันจะหรอฮ่ะ....?”คำถามบางอย่างดังออกมาจากลาคก์ ฟรานซิลหันไปมอง”ก็ไม่รู้เหมือนกันล่ะ แต่พี่ชายว่าลาคก์หายเจ็บแล้วใช่มั๊ย?”คำตอบของเขาดูจะถูกใจลาคก์ เด็กน้อยพยักหน้ารัวด้วยรอยยิ้มสดใส

 

     “งั้นเราไปอาบน้ำกันดีกว่า หนูลาคก์อยากใส่ชุดไหนละ?”ชายหนุ่มอุ้มร่างเล็กแบบบางพาเดินตรงดิ่งไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก บานประตูทำมาจากกระจกบานใส เขาเอาตัวเองดันมันให้เปิดออก

 

     ภายในห้องน้ำนิยามสำหรับมันสั้นๆคำเดียวคือ’หรูหรา’ผนังห้องน้ำทำมาจากหินอ่อนอย่างดีสีฟ้า พื้นปูด้วยกระเบื้องสีเดียวกันเป็นเงาวาว มีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่พอจะเป็นสระว่ายน้ำเล็กๆสำหรับเด็กอย่างลาคก์ได้ แถมด้วยชั้นวางของสำหรับวางอุปกรณ์อาบน้ำติดอยู่ข้างขอบ อ้อ!! มันมีม่านสีเขียวปิดเพื่อความเป็นส่วนตัวด้วยละ มีอ่างล้างหน้าติดชิดกับผนังเหนือขึ้นมาหน่อยมีกระจกเงาวงรีใส่กรอบแกะสลักจากไม้ติดอยู่

 

     ของทุกอย่างนะหรอ?

 

     แบรนด์เนมทั้งนั้นล่ะ

               

     เขาวางตัวลาคก์น้อยลง เด็กน้อยลงเดินเตาะแตะดูจะถูกใจกับพื้นห้องน้ำเป็นอย่างมาก ทั้งลูบทั้งคลำ เสียงหัวเราะใสๆดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน เรียกเอารอยยิ้มจากฟรานซิสที่กำลังเปิดน้ำใส่อ่าง ว่าแต่…….? น้ำเย็นหรือน้ำร้อนดี หรือควรใส่ผสมกันทั้งสองอย่าง

 

     “ลาคก์ชอบน้ำเย็นหรือน้ำร้อนมากกว่ากันครับ?”ชายหนุ่มตัดสินใจถามเด็กน้อย ลาคก์เงยหน้ามอง ตากลมโตของเด็กน้อยเบิกกว้างขึ้นอีก ลาคก์โยกคอไปมาเขาใช้ความคิด

 

     “น้ำเย็นฮ่ะ O.O"เด็กน้อยตอบเสียงใส ฟรานซิสพยักหน้ารับ มือหนาเอื้อมไปเปิดก๊อกน้ำเย็น ไม่นานนักมันก็เต็มอ่าง เขาปิดก๊อก

 

     “ลาคก์ถอดเสื้อผ้าได้แล้วนะครับ”เขาบอก

 

     “อื้ม >[-]<”เด็กน้อยรับคำ ร่างเล็กจัดแจงปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของตัวเองออก เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียลน่าสัมผัส ฟรานซิสรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าว พระเจ้าครับ…..นี่เขากำลังอายเพราะเด็กห้าขวบ?

 

     แผละ!! แผละ!!

 

     ของเหลวเหนียวหนืดสีแดงเข้มไหลออกมาจากจมูกของเขาและตกลงบนพื้นกระเบื้อง นอกจากเขาจะอายเพราะเด็กห้าขวบ เขายังคิดเรื่องหื่นกับเด็กห้าขวบอีกสินะ……พระเจ้าฆ่าเขาที

 

     “O.O"ลาคก์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ฟรานซิสสะดุ้งแต่ไม่ได้แสดงอาการออกไป ลาคก์ในตอนนี้เปลือยเปล่า ผิวขาวของเด็กน้อยยิ่งสะท้อนกับแสงสว่างก็ยิ่งเชิญชวนให้สัมผัส ฟรานซิสมั่นใจเลยว่าถ้าปล่อยไว้กับพวกหื่นกามลาคก์……ไม่รอดแน่ๆ

 

     เขาอุ้มเด็กน้อย ผิวของลาคก์ ไม่สิ ทั้งตัวของลาคก์มันนุ่มมากจริงๆเหมือนกับตุ๊กตาผ้าชั้นดีเลยล่ะ เขาค่อยๆหย่อนเด็กน้อยลงในอ่าง ทันทีที่ขาเล็กๆสัมผัสกับน้ำที่เย็นเฉียบนั่น ร่างเล็กสะดุ้งขาเล็กๆชักกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สองมือจะโอบรอบคอเขาแน่น!!!!

 

     เขารู้สึกว่าหน้าของตัวเองร้อนขึ้นจนแทบจะเผาเนื้อให้สุกได้ อีกทั้งเลือดกำเดาของเขาก็ไหลยิ่งกว่าก๊อกจนมันชโลมเสื้อสีมอๆของเขาให้กลายเป็นเสื้อใหม่ได้เลย ใบหน้าหล่อเหลาเบนหนีออกจากยอดอกสีชมพูน่าลิ้มลอง เอาเป็นว่าเขาจะพยายามไม่มองลงไปยังเบื้องล่างแล้วกันนะ

 

     “เน่ ฟรานซิสลาคก์ไม่อาบน้ำไม่ได้หรอ แง้ว TwT"ลาคก์น้อยร้องครางตะแง้วๆ ร่างเล็กๆดิ้นไปดิ้นมา มือแกร่งของฟรานซิสที่เบนหน้าหนีอยู่ใช้แรงกดร่างของลาคก์ลงไปในอ่าง

 

     ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

     น้ำกระจายเป็นวงกว้างส่งผลให้เขาเปียกไปด้วย ลาคก์น้อยโผล่หน้าออกมาจากอ่าง แล้วพูดด้วยเสียงสั่นๆว่า”ลาคก์หนาว T^T"ฟรานซิสตอบกลับ”ลาคก์บอกจะอาบน้ำเย็นเองนะ"ด้วยสภาพที่หน้าหันไปอีกทาง

 

     “งั้นพี่ชายก็ลงมาอาบกับลาคก์นะฮ่ะ T.T"เด็กน้อยร้องขอ ลาคก์เกาะขอบอ่างเอาไว้ด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

     “แต่ว่า…..”ฟรานซิสค้าง เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเขาพูดตะกุกตะกัก ขาดความเป็นตัวของตัวเองอย่างน่าประหลาด

 

     “นะฮ่ะ นะ น๊า!!!!!”เด็กน้อยลากเสียงยาว ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาคลออีกแล้ว นี่เด็กน้อยตั้งท่าจะร้องไห้อีกครั้งแล้วหรือเนี่ย?

 

     “ก็ได้…..”

 

     ฟรานซิสตอบเสียงแผ่วด้วยท่าทางอึกอัก ยังไงเขาก็ไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กร้องไห้หรอกนะ

 

     “งั้นลงอ่างๆๆๆ”เจ้าตัวเล็กเปลี่ยนสีหน้าจากจะร้องไห้เป็นยิ้มได้อย่างน่าอัศจรรย์ ฟรานซิสถอนหายใจเหมือนเขาจะหาเรื่องยุ่งที่เสี่ยงต่อความต้องการของเขาให้ตัวเองอีกแล้ว เขาตัดสินใจลงอ่างทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้าอยู่ ชายหนุ่มก้าวลงไปในอ่างช้าๆขากางเกงของเขาเริ่มเปียกชุ่มโชกแล้วลามขึ้นไป เขาหย่อนตัวลงนั่งในอ่างที่เต็มไปด้วยน้ำเย็น ตอนนี้เขาเปียกไปทั้งตัวแล้วละครับ

 

     “ฟรานซิสใจดีจังฮ่ะ ลาคก์นะรักฟรานซิสที่สุดในโลกเลยล่ะ!!!!!”เด็กน้อยกอดเขาด้วยความรักใคร่ตามประสาเด็กๆ ฟรานซิสยิ้มอ่อนๆก่อนเขาจะกอดกลับ ลาคก์น้อยยิ้มหวานก่อนเอ่ยเรียก

 

     “ฟรานซิสฟอกสบู่ฮ่ะๆ ><”

 

     ชายหนุ่มนิ่ง เขาเอามือออกจากตัวลาคก์ อ่า…..เขาลืมไปว่าเขากำลังอายแล้วก็คิดเรื่องหื่นอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาเงยจ้องขึ้นเพดาน พลางตอบด้วยเสียงแข็งว่า”ไม่ได้ครับ….โตแล้วลาคก์ต้องอาบเองแล้วนะ”

 

     เด็กน้อยทำหน้ายู่

 

     “งั้นลาคก์ฟอกสบู่ให้ฟรานซิสก็ได้เชอะ!!”

 

     “ไม่ต้องเลยนะลาคก์!!!!”

 

    “ท….ทำไมอ่ะ”

 

     “เดี๋ยวผมฟอกให้!!!”

 

     มือแกร่งจัดการดึงร่างเล็กแสนแบบบางราวกับตุ๊กตาผ้าชั้นดี เข้าแนบอกแกร่ง ลาคก์สะดุ้งใบหน้าน่ารักเงยหน้ามองเขาด้วยท่าทางไร้เดียงสา ริมฝีปากจิ้มลิ้มทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา หากแต่ถูกมือหนาปิดปากเอาไว้

 

     “งื้ออออออออออ T[]T!!!!!

 

     ตัดจบ!!!!!!!!!

 

     หลังจากผ่านการอาบน้ำนรกนั้นแล้ว สิ่งต่อไปที่ต้องทำคือจับแต่งตัว = =!! เขามองลาคก์ที่ทำตาแบ๊วๆในผ้าขนหนูผืนยาวที่นุ่งเป็นกระโจมอก เขาใช้ความคิด....แต่งตัว จะว่าไปเขาก็ไม่ได้มีเซนส์ทางเรื่องแบบนี้ด้วยสิ

 

     แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่า.....

 

     เฟรย์ช่าน่าจะทิ้งชุดเอาไว้ให้บ้างสิ

 

     ฟรานซิสในชุดที่เปียกโชกเดินออกจากห้องน้ำไปยังห้องนอน หยดน้ำไหลเป็นทางยาวชุ่มบนพื้นไม้ เขากวาดดวงตาสีประหลาดมองทั่วห้อง สภาพห้องในตอนนี้มันเละมาก...เละบัดซบ ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่จะเป็นฝีมือลาคก์น้อย

 

     ถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่แถวๆนี้

 

     มือหนาคุ้ยกองผ้าที่ถูกลากมากองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาขนาดย่อม ไม่นานเขาก็เจอเข้ากับชุดเสื้อผ้าสีครีมปนแดงพับเป็นระเบียบเรียบร้อยภายใต้กองภูเขานั่น เขาหยิบมันขึ้นมาคลี่ดู...ดวงตาคู่เรียวคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของมัน

 

     น......นี่มัน

 

     ชุดคุณไก่ =[]=

 

     ใช่แล้ว!! ชุดที่ว่านั้นเป็นชุดไก่สีครีมที่ถูกเย็บให้ติดกัน มีฮู้ดติดหงอนสีแดงสดเด่นเป็นสง่า ฟรานซิสรู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูก จะให้ลาคก์ใส่แบบนี้นะหรอ........? ตายกันพอดี

 

     “ลาคก์......ใส่ชุดคุณไก่ไหมครับ?”เขาหันไปเรียกลาคก์ เด็กน้อยหันมามองเขาด้วยใบหน้าใสซื่อ หากแต่เมื่อได้ยินคำว่าชุดคุณไก่ ใบหน้าน่ารักก็ส่ายปฏิเสธ เสียงใสร้องลั่น”ไม่ใส่อ่ะ ไม่ใส่ T^T”

 

     “งั้นลาคก์จะใส่ชุดไหนละครับ”เขาเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อจะเก็บชุดไก่นั่น แต่กลับพบเจอเสื้อผ้าชุดสัตว์มากกว่าสิบชุด ฟรานซิสค้าง.........นี่มันอะไรกัน!!!?

 

     “ลาคก์อยากใส่ชุดคุณแกะ >w<"

 

     ฟรานซิสหยิบชุดแกะปุยสีขาวสะอาดให้ลาคก์ เด็กน้อยรับมากอดแนบอก หัวสีทองก้มลงเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนร่างเล็กจะวิ่งเตาะแตะเข้าห้องน้ำไป ฟรานซิสมองตามร่างของเด็กน้อยที่หายลับไป

 

     จะว่าไปเขาต้องเปลี่ยนเสื้อด้วยสินะ....?

 

     แอ๊ด

 

     บานประตูห้องน้ำเปิดออก เรียกความสนใจจากชายหนุ่มที่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เขาหันไปมองก่อนสะดุดเข้ากับร่างเล็กๆในชุดสีขาวสะอาด ลาคก์น้อยในชุดลูกแกะสีขาวสะอาด ทั่วทั้งชุดถูกทำขึ้นมาจากปุยนุ่มนิ่ม ขาและแขนถูกเย็บให้เหมือนกับกีบแพะสีดำ มีเขาที่โค้งงอสีเดียวกันติดอยู่บนฮู้ดสีขาว ใบหน้าน่ารักทำตาบ็องแบ๊วมองมาที่เขา

 

     “ลาคก์แต่งตัวเสร็จแล้วล่ะ >[-]

 

     ฟรานซิสส่งยิ้มอ่อนๆให้”งั้นผมไปแต่งตัวนะ?”เขาบอกก่อนทำท่าจะเดินออกไป

 

     หมับ!!

 

     มือเล็กๆจับชายเสื้อของเขาไว้แล้วกระตุกเรียก ชายหนุ่มหันมามอง เขาถามด้วยเสียงอันอ่อนโยนว่า

 

     “มีอะไรอีกละครับ?”

 

     “พี่ชายนะ.....”

 

     “หือ?”

 

     “ต้องใส่ชุดคุณแกะแบบลาค์กนะฮ่ะ!!!!”

 

     ว่ายังไงนะ =[]=!!!!!!!!!!!

 

     เด็กน้อยจ้องตาเขาด้วยแววตาอ้อนวอน ฟรานซิสทำใจแข็งพยายามหลบสายตา แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลมากเท่าไหร่นัก ลาคก์น้อยทำท่าจะร้องไห้

 

     เขารู้สึกลำบากใจอย่างมาก.........

 

     R  R R****

 

     เสียงมือถือเขาดังขึ้น เหมือนเสียงสวรรค์ ชายหนุ่มกดรับโดยไม่มองดูชื่อ

 

     “มีธุระอะไร?”เขาปรับเสียงให้นิ่ง ก่อนถามด้วยความสุภาพ

 

     “[ฟรานซิส..........เก๊าถูกตำรวจจับอ่ะ ช่วยเค้าด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด T[]T!!!]"

 

     ห๊า….= =!!!!?

 

----------------------------------------

นิยายเรื่องนี้ชื่อประหลาดๆดูไม่น่าอ่านสักเท่าไหร่ แต่เป็นแฟนตาซีไลท์นะค่ะ =w=++++
ทายซิใครเป็นพระเอก >w